Το δίπολο της κοινωνικής συμπεριφοράς «Ατομικισμός / Συλλογικότητα» περιγράφει τη σχέση μεταξύ του ατόμου και της ομάδας/ κοινωνίας ως σύνολο στην οποία ανήκει. Απεικονίζει το βαθμό στον οποίο τα άτομα μαθαίνουν να ενεργούν ως μονάδες ή ως μέλη μίας ομάδας.

 

Όπου επικρατεί η συλλογικότητα δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στους κοινωνικούς, φιλικούς ή συγγενικούς δεσμούς. Έτσι, τα άτομα έχουν ομαδική νοοτροπία και φροντίζουν για το καλό της ομάδας υποβιβάζοντας πολλές φορές τους προσωπικούς τους στόχους, παρουσιάζουν στοιχεία αλληλεξάρτησης με την υπόλοιπη ομάδα και πιστεύουν ότι η διατήρηση της ευημερίας της ομάδας αποτελεί την καλύτερη εγγύηση και για τη δική τους ευημερία. Το άτομο δε διαπληκτίζεται με τους άλλους και δεν εκφράζει αντιπαράθεση. Υπάρχει έντονο το στοιχείο της ντροπής (για το άτομο αλλά και για την ομάδα). Εμφανίζονται έντονα κοινωνικές νόρμες, όπως το φιλότιμο και μεγαλύτερη αφοσίωση στα ομαδικά τελετουργικά και την παραδοσιακή ηθική, σε αντίθεση με την εμπιστοσύνη στην τεχνολογία που είναι χαμηλή.

 

Αντιθέτως, στις ατομικιστικές συμπεριφορές οι δεσμοί μεταξύ των ατόμων είναι χαλαροί και οι άνθρωποι ενδιαφέρονται κυρίως για το ιδιωτικό τους συμφέρον. Τα ατομικά επιτεύγματα και η ελευθερία έχουν μεγάλη σημασία. Δρουν ως αυτάρκεις και δεν αισθάνονται την ανάγκη να βασιστούν στους άλλους ενώ το άτομο διακατέχεται από υψηλή αυτογνωσία. Θεωρούν την προσωπικότητά τους ως μια ξεχωριστή οντότητα και δίνουν προτεραιότητα στην εκπλήρωση των προσωπικών τους στόχων αντί των στόχων της ομάδας. Έχουν την πεποίθηση ότι είναι αρετή για το άτομο να λέει ανοιχτά τη γνώμη του και την αλήθεια για το πώς νιώθει καθότι αυτό θεωρείται ένα από τα χαρακτηριστικά του έντιμου και ειλικρινούς ατόμου. Το στοιχείο της ενοχής (μέσω της προσωπικής συνείδησης) είναι έντονο, επικρατεί η έννοια του αυτοσεβασμού και ο έρωτας φαίνεται να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή του ατόμου.